ชีวิตมีขึ้นมีลง (Life has its ups and downs) แค่เราจะต้องไม่ลืมว่า สักวันมันจะต้องกลับขึ้นมาอย่างแน่นอน

เราต่างพยายามอย่างสุดใจที่จะกลับขึ้นมา ยินดีกับความสำเร็จ และทุกข์ทนกับความเศร้าเมื่อมีเหตุการณ์ที่พาเราดิ่งลงไป

            ทุกคนต่างก็เคยเศร้ากันทั้งนั้น ไม่ใช่เราที่เศร้าเพียงคนเดียว เช่นเดียวกับความสุข ทุกคนต่างมีเวลาที่มีความสุขจนลืมหายใจ ผมเองก็เหมือนกัน เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ความจริงใจ คือสิ่งที่ผมพานพบมาแล้วทั้งนั้น

            ผมเคยได้ยินว่าชีวิตมันยุติธรรม เพราะชีวิตมีขึ้นก็ต้องมีลง เช่นเดียวกันมีลงก็ต้องกลับมาขึ้นได้ แม้ว่าจะเป็นคนที่เกิดมาพร้อมกับกองเงินกองทอง พวกเขาต่างก็มีความเศร้าหรือความทุกข์เป็นของตนเอง เช่นเดียวกับคนที่ยากจนค้นแค้นมากที่สุด

            ผมเกิดมาเป็นลูกคนเดียวในครอบครัวที่มีฐานะปานกลางค่อนไปทางล่างหน่อย ๆ พ่อแม่ผมหย่ากันตั้งแต่ผมยังเล็ก ผมจึงอยู่กับแม่ที่เป็นมีอาการซึมเศร้าสองคน ซึ่งแอลกอฮอร์มักจะเป็นเพื่อนของแม่ผมเสมอ ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยใช่มั้ยครับ

            ในวัยประถมตอนต้น มีอยู่วันหนึ่งที่ผมหาแม่ไม่เจอ และไม่สามารถเข้าบ้านได้ ด้วยความเป็นเด็ก ผมทำได้เพียงร้องไห้ เดินไปมาในหมู่บ้าน จนกระทั่งมีคนเรียกผม เป็นผู้หญิงมีอายุหน่อย ในกระต๊อบชั่วคราวสำหรับคนงานก่อสร้าง เธอคงจะสงสารผมที่เอาแต่ร้องไห้

            เธอเรียกผมเข้ามา สอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพยายามจะให้สามีลองโทรหาตำรวจหรือค้นหาดู มันผ่านมานานแล้วความทรงจำผมค่อนข้างจะเลือนลาง แต่สิ่งที่ผมจำได้ไม่ลืมคือความใจดี และไข่เจียวเปล่า ๆ กับข้าว มันไม่ได้มีซอสพริกหรือซอสมะเขือเทศเลยสักนิด เป็นเพียงแค่ไข่เจียวเปล่า ๆ ธรรมดาเท่านั้น

ไข่เจียวธรรมดา แต่มันกลับอร่อยจนแม้จะผ่านมากี่ปีก็ไม่เคยลืมเลือน

            ว่ากันว่าเรามักจะลืมเลือนความรู้สึกในความทรงจำ แต่อาหารมื้อนั้นกลับทำให้ผมไม่เคยลืมเลือน ไข่เจียวน้ำมันน้อยกับข้าว ไร้ซอสมันอร่อยเหลือเกิน มันหมดไปพร้อมกับน้ำตาของผม 

            สุดท้ายในวันนั้นผมหาแม่เจอ ท่านเมาอยู่ร้านขายของชำไม่ไกลจากซอยบ้านผม ท่านคงลืมลูกชายของตนเอง เพราะชีวิตมันโหดร้ายสำหรับท่านมากเกินไป

            ช่วงวัยเด็กคือจุดอ่อน จุดเปราะบาง และจุดตกต่ำของผม แต่สุดท้ายผมก็มีวันนี้ วันนี้ผ่านทุกอย่างมาได้ เติบโตมาดูแลแม่ เป็นครูที่ดูแลนักเรียน สั่งสอนให้เขาเติบโตไปเข้าใจชีวิตมากขึ้น เป็นครูการศึกษาพิเศษที่พยายามจะมอบความเท่าเทียมทางการศึกษาให้กับพวกเขา

            ชีวิตของทุกคนมีขึ้นและลง เหมือนกับชีวิตของผม เมื่อตอนแรกเกิดพ่อแม่รักกัน จนสุดท้ายก็ลง ด้วยเหตุผลหลากหลายมากมาย และชีวิตก็ยิ่งดิ่งลงจุดเกือบจะสุดตาราง จากนั้นมันขึ้นกลับมา และกลับลงไปบางส่วนด้วยเหตุการณ์หลากหลายที่เกิดขึ้นในปัจจุบันเหมือนกับผู้อ่านทุกท่าน ความผิดหวัง ความเศร้า ความเลวร้ายของคนรอบข้าง

            แน่นอนสุดท้ายสักวันมันจะต้องกลับขึ้นมาอย่างแน่นอน ชีวิตสอนเราแบบนี้เสมอ ขอให้เราลองมองย้อนกลับไป มันอาจจะไม่มีความยุติธรรมในสังคมของเรา (ในปัจจุบัน) แต่เราจะต้องไม่ลืมว่าชีวิตทุกคนไม่ว่าจะรวยหรือจน ประเทศใดก็ตาม ก็มีความทุกข์เป็นของตนเอง มีความผิดหวังเป็นของตนเองแทบทั้งสิ้น

            เราต่างพยายามอย่างสุดใจที่จะกลับขึ้นมา ยินดีกับความสำเร็จ และทุกข์ทนกับความเศร้าเมื่อมีเหตุการณ์ที่พาเราดิ่งลงไป ดังนั้นขอให้เรามีสติ หยุดมองตนเอง มองสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หาทางแก้ปัญหา เราจะสามารถกลับขึ้นมาได้เสมอ

นี่คือสัจธรรมที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไร มันก็เป็นเช่นนี้ตลอดกาล